Short Stories

Ongeduld

Op vakantie heb je alle tijd, maar neem je die tijd ook? Op weg naar een oud stadje waar we zouden gaan zwerven door de oude straatjes en de tijd vergeten, heel lang tafelen met wijn en allerlei heerlijke Italiaanse lekkernijen zodat we de tijd vergeten en even helemaal stil staan, bij deze dag, bij dit moment… We bereikten het stadje, maar niet op deze dag.Onderweg met de auto rinkelden er allerlei bellen. Even maakten we nog als grapje dat de handrem er nog op stond en daarom zo langzaam reden maar nadat we waren gestopt ontdekten we het leed…een spijker in de voorband.We overlegden; bellen we de Italiaanse Anwb of gaan we het zelf regelen? Omdat het een huurauto was toch voor het eerste gekozen. En dan wordt je geduld aardig op de proef gesteld…we hadden vakantie dus helemaal geen haast en we hoefden niks maar toch, dat idyllische stadje wachtte op ons…Zes telefoonnummers verder, drie keer de lijn verbroken en een kletsende baby achterin, bleven we vrolijk.We stopten bij een restaurantje voor koffie en wachtten, nog een koffie en taart en wachtten nog wat langer, totdat uiteindelijk de man van de Anwb arriveerde na een paar uur. Na een aantal pogingen bleek zijn tool stuk en werden we vriendelijk verzocht de auto op de aanhanger te rijden en in te stappen. De baby mee voorin en hij vond t prachtig (zonder zitje, veilig in papa’s armen) en keek zijn ogen uit zo op deze Italiaanse troon en wij wisten eigenlijk niet waar we heen gingen. We stopten bij een garage waar alles vrij snel gemaakt werd, althans op de Italiaanse manier, waar de woorden haast en ongeduld niet in het woordenboek voorkomen. Wat een verademing! We bereikten het stadje niet op deze dag, maar morgen als we opnieuw de tijd vergeten zijn.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Wil je op de hoogte gehouden worden van de laatste updates, nieuws en aanbiedingen?